Od prvih dana života, dijete koristi tijelo, pokret, čulo dodira i ostala čula, kako bi saznalo nešto o svijetu koje ga okružuje. Pokret je jedan od najvažnijih faktora razvoja kod djece bilo da se radi o kognitivnom, motoričkom ili socijalnom razvoju. Da bi moglo da komunicira sa okolinom, da je osjeti i straži, dijete mora da izgradi i ovlada određenim motoričkim sposobnostima i motoričkim vještinama.

Postoje dva osnovna smjera kroz koje je moguće posmatrati proces motoričkog učenja. Jedan podrazumjeva sticanje motoričkih vještina koje za cilj ima prilagođaavanje ponašanja kao reakciju na savladavanje bezbroj motoričkih izazova koje diktira okolina u kojoj čovjek egzistira.

Gledano kroz sportsku komponentu, drugi smjer se odnosi na sticanje motoričkih vještina što je osnovni cilj trenažnog procesa.

Horga (1993) govori o motoričkom učenju kao o procesu formiranja motoričke vještine koju je moguće difinisati kao sposobnost skladnog izvođenja nekog motoričkog zadatka.

Motoričko učenje u predškolskoj dobi se uglavnom veže uz igru, što obezbjeđuje da djeca rado i voljno učestvuju u procesu učenja. Kroz igru i zabavu djetetu se omogućuje optimalan put razvoja moždanih funkcija. Razvojni put kod djece nije ravnomjeran i pravolinijski definisan, on je vrlo dinamičan, fleksibilan i podložan promjenama. Motoričko učenje se kod predškolske djece ne može posmatrati odvojeno od razvoja djeteta. Djete odrastanjem postaje sve svesnije sebe i okoline, nivo fizičkih sposobnosti se povećava a motoričko kretanje postaje sve skladnije i ekonomičnije.

Stimulacija i ohrabrivanje na usavršavanje osnovnih pokreta je od velike važnosti jer oni predstavljaju osnovu za razvoj motoričkih sposobnosti. Uporedo sa razvojem motoričkih sposobnosti, pažnju bi jednako trebalo obratiti i na razvoj motoričkih vještina zbog uticaja na emotivni, kognitivni i tjelesni razvoj djece.